تک زنگ

دوستی چندین و چند ساله انگار اعتبار بیشتری داره تا ازدواجی با همون مدت ماندگاری. نه دوستی که در حد هفته ای یه تلفن و ماهی، دو ماهی یه بار دیدن همدیگه باشه. دوستی که تقریباًهر روز ببینی، که همکارت باشه و بخصوص که شریکت باشه. شاید چون بی هیچ تعهدی روابط رو ادامه میدی، با تفاوتا و اختلافا کنار میایی بدون اینکه فکر کنی باید با این آدم بمونی.

۴۰ روز گذشت....نه ۶۰ روز. شاید مرام گذاشت با ۲۰ روز تو کما بودن، تا عادت کنن، تا کنار بیان.

دیگه هر روز نمیبینی که با هم نشستن تو اتاق، دیگه نمیبینی با هم از در برن بیرون، با هم بیان تو، دیگه میدونی سر اون میز ناهار همیشه جاش خالیه!

خدا دوست رفته بیامرزه و به دوست مانده صبر بده که میبینی تغییر کرده و شکسته و دیگه خودش نیست انگار.